ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံတော်ဟာ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးပေါင်းစုံနေထိုင်တဲ့ နိုင်ငံဖြစ်ပါတယ်။ တိုင်းဒေသကြီးများတွင် နေရာဒေသအလိုက် တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးမှု ကွာဟချက်ရှိတဲ့နည်းတူ ပြည်နယ်အသီးသီး၌လည်း တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများနေထိုင်သော ဒေသအချို့နဲ့ နယ်စပ်ဒေသများဟာ တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးမှု နှေးကွေး နောက်ကျ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကိုတွေ့မြင်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။ ယခုအခါ ပြည်ထောင်စုသမ္မတမြန်မာ နိုင်ငံတော်သည် ယခင်ကထက် မကြုံစဖူး တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးလာတာနဲ့အမျှ ပြည်သူလူထုဟာ မြန်မာပြည် တစ်နံတစ်လျား မော်တော်ကား၊ မီးရထား၊ သင်္ဘော၊ လေယာဉ်ဖြင့် မိမိတို့လိုရာခရီးသို့ အလွယ်တကူ အချိန်တိုအတွင်း သွားလာနိုင်ကြပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ သို့သော် မြန်မာပြည်မြောက်ဖျား ကချင်ပြည်နယ် ပူတာအိုခရိုင်သည် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ဖွံ့ဖြိုးမှုအနည်းဆုံးဒေသဖြစ်နေတာကို တွေ့ရှိရပါ တယ်။ သာဓကအနေနဲ့ ပြောရမည်ဆိုရင် ပူတာအိုခရိုင်အတွင်းရှိ လုပ်သားပြည်သူများဟာ ပူတာအို မြို့မှ ၁၁၅ မိုင်‌ဝေးသော ခေါင်လန်ဖူးမြို့သို့ ‌ြခေလျင်ခရီးဖြင့် ရက်ပေါင်း ၂၀ အသွားအပြန် ၂ လ နီးပါး ခရီးသွားလာရပါတယ်။ ထိုနည်းတူ ခေါင်လန်ဖူးမြို့နယ်၌ တာဝန်ကျသော ပြည်သူ့ဝန်ထမ်းများနဲ့ လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များလည်း မိမိတို့ရဲ့ အိပ်ယာလိပ်၊ ရိက္ခာပစ္စည်းများကို ကိုယ်တိုင်ထမ်းပိုးကာ ခရီးကြမ်းနှင်လျက် နိုင်ငံတာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်မှာ လွတ်လပ်ရေးရချိန်မှ ယနေ့ဒီအချိန်ထိ ဖြစ်ပါ တယ်။ ပြည်သူ့လွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌကြီးခင်ဗျား။ ပြည်ထောင်စုသမ္မတမြန်မာနိုင်ငံတော် ဖွဲ့စည်းပုံအ‌ြခေခံ ဥပဒေ ၂၂ (ဂ) တွင် နိုင်ငံတော်သည် တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးမှုနည်းပါးနေတဲ့ တိုင်းရင်းသားများရဲ့ ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေး၊ စီးပွားရေး၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး စသည်တို့ပါဝင်သော လူမှုစီးပွားရေးတိုးတက် ဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် ကူညီဆောင်ရွက်မည်ဟု ပါရှိပါတယ်။ ထို့ကြောင့် -

(က)    တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးမှုနည်းပါးသည့် တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများ နေထိုင်ရာဒေသအတွက် ကူညီ ဆောင်ရွက်ရန် မည်သည့်အစီအစဉ် ရှိပါသနည်း။

(ခ)     တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးမှုနှေးကွေးလျက်ရှိသောတိုင်းရင်းသားလူမျိုးသို့မဟုတ်တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးမှု နည်းပါးနေတဲ့ ပြည်နယ်နဲ့ တိုင်းဒေသကြီးများမှ ကျေးလက်ဒေသများသို့ နိုင်ငံတော်မှ လေ့လာစုံစမ်းရေးအဖွဲ့ စေလွှတ်ပြီး ကွင်းဆင်းတွေ့ရှိချက်အပေါ် အ‌ြခေခံပြီး     တိုင်းရင်းသားလူမျိုး၊ နယ်‌ြမေဒေသဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် ဦးစားပေးဆောင်ရွက်နိုင်ခြင်းရှိ/မရှိကို မေးမြန်းပါသည်။